Kennen en kunnen. Voor velen nog niet zo gemakkelijk.
Als docent schreef ik op het bord:
"Kennut zijn dat ik u kan?"
Dan zag je sommige leerlingen denken: wat is er fout, dan?
(dit laatste woordje 'dan' staat er omdat de school in Leiden stond. Leidse glibbers* zetten graag aan het eind van de zin het zangerige, vragende 'niet dan?' of 'dan'.)
De hoodtijden van kennen: kennen-kende-gekend kennis/weten/herkennen/bekend zijn
De hoofdtijden van kunnen: kunnen-kon-gekund in staat zijn/vaardigheid/mogelijk zijn
In het knipsel bovenaan moet het natuurlijk 'kende' zijn, van kennen=bekend zijn met, weten, herkennen.
Het vetgedrukte zinnetje daaronder moet zijn:
"Kan het zijn dat ik u kende?" (kan van kunnen en kende van kennen)
Wel goed zijn de volgende voorbeelden:
Ik ken de theorie van autorijden. (t.t. van kennen)
Ik kende de theorie (v.t. van kennen)
Ik heb de theorie nooit goed gekend. (vdw van kennen)
Ik kan autorijden. (t.t. van kunnen)
Ik kende de theorie. (v.t. van kennen)
Ik kon autorijden. (v.t. van kunnen)
Ik kende Jasper. (v.t. van kenen)
Zij heeft Jasper nooit gekend. (vdw van kennen)
Spellen heb ik vroeger goed gekund (vdw van kunnen)
K...... je deze taalregels al? (t.t. en v.t.)
* de uitschel (=uitscheldnaam) voor Leidenaars/Leienaars is eigenlijk niet Leidse glibbers, maar Leidse glippers. Zie een vorig blog hierover.
"Kan je die uitdrukking niet?" Nee, die heb ik nooit gekund." (wat is er mis met deze zinnetjes?)
